๑۩۞۩๑کـــــــــــوکــــــــــار ๑۩۞۩๑  

در فرودگاه گفتگوی لحظات آخر بین مادر و دختری را شنیدم :

هواپیما درحال حرکت بود و آنها همدیگر را بغل کردند و مادر گفت: ” دوستت دارم و آرزوی کافی برای تومیکنم…

دختر جواب داد: ” مامان زندگی ما باهم بیشتر از کافی هم بوده است. محبت تو همه آن چیزی بوده که من احتیاج داشتم. من نیز آرزوی کافی برای تومیکنم .”آنها همدیگر را بوسیدند و دختر رفت. مادر بطرف پنجره ای که من در کنارش نشسته بودم آمد. آنجا ایستاد و می توانستم ببینم که می‌خواست و احتیاج داشت که گریه کند. من نمی‌خواستم که خلوت او را بهم بزنم ولی خودش با این سؤال اینکار را کرد: ” تا حالا با کسی خداحافظی کردید که می‌دانید برای آخرین بار است که او را می‌بینید؟ ”

جواب دادم: ” بله کردم. منو ببخشید که فضولی می‌کنم چرا آخرین خداحافظی؟ ”او جواب داد: ” من پیر و سالخورده هستم او در جای خیلی دور زندگی می‌کنه. من چالش‌های زیادی را پیش رو دارم و حقیقت اینست که سفر بعدی او برای مراسم دفن من خواهد بود . ”

” وقتی داشتید خداحافظی می‌کردید شنیدم که گفتید ” آرزوی کافی را برای تو می‌کنم. “.می‌توانم بپرسم یعنی چه؟ ”

او شروع به لبخند زدن کرد و گفت: ” این آرزویست که نسل بعد از نسل به ما رسیده. پدر و مادرم عادت داشتند که اینرا به همه بگن.”او مکثی کرد و درحالیکه سعی می‌کرد جزئیات آنرا بخاطر بیاورد لبخند بیشتری زد و گفت: ” وقتی که ما گفتیم ” آرزوی کافی را برای تو می‌کنم. ” ما می‌خواستیم که هرکدام زندگی ای پر از خوبی به اندازه کافی که البته می‌ماند داشته باشیم. ” سپس روی خود را بطرف من کرد و این عبارتها را که در پائین آمده عنوان کرد :

” آرزوی خورشید کافی برای تو می‌کنم که افکارت را روشن نگاه دارد بدون توجه به اینکه روز چقدر تیره است. آرزوی باران کافی برای تو می‌کنم که زیبایی بیشتری به روز آفتابیت بدهد .آرزوی شادی کافی برای تو می‌کنم که روحت را زنده و ابدی نگاه دارد .آرزوی رنج کافی برای تو می‌کنم که کوچکترین خوشی‌ها به بزرگترینها تبدیل شوند .آرزوی بدست آوردن کافی برای تو می‌کنم که با هرچه می‌خواهی راضی باشی .آرزوی از دست دادن کافی برای تو می‌کنم تا بخاطر هر آنچه داری شکرگزار باشی .آرزوی سلام‌های کافی برای تو می‌کنم که بتوانی خداحافظی آخرین راحتری داشته باشی .”

بعد شروع به گریه کرد و از آنجا رفت …می گویند که تنها یک دقیقه طول می‌کشد که دوستی را پیدا کنید٬ یکساعت می‌کشد تا از او قدردانی کنید اما یک عمر طول می‌کشد تا او را فراموش کنید …

اگر دوست دارید این را برای کسی که هرگز فراموش نمی‌کنید بفرستید

با سپا س فراوان عبدالستار ملک ریسیی

ﺳﺮﺑﺎﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﺱ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ )) : ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﺰﯾﺰﻡ ﺟﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ؛ ﻭﻟﯽ ﺧﻮﺍﻫﺸﯽ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺭﻡ .ﺭﻓﯿﻘﯽ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺎﻭﺭﻡ ((. ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻨﺪ)) : ﻣﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﯿﻞ ﻣﺸﺘﺎﻗﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ ((. ﭘﺴﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ )) : ﻭﻟﯽ ﻣﻮﺿﻮﻋﯽﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﯿﺪ؛ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺁﺳﯿﺐ ﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺛﺮ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﯿﻦ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﻭ ﯾﮏ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﯿﺪ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ ((. ﭘﺪﺭﺵ ﮔﻔﺖ )) : ﻣﺎ ﻣﺘﺎﺳﻔﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﺪ ((. ﭘﺴﺮ ﮔﻔﺖ )) : ﻧﻪ؛ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ ((. ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻔﺘﻨﺪ )): ﻧﻪ؛ ﻓﺮﺩﯼ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﻣﻮ ﺟﺐ ﺩﺭﺩﺳﺮ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺌﻮﻭﻝ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﯿﻢ ﺍﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﺪ . ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﯼ ﻭﺍﻭ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﯽ ((. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﭘﺴﺮ ﺑﺎ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﺗﻠﻔﻦ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺸﻨﯿﺪﻧﺪ . ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﭘﻠﯿﺲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﺴﺮ ﺍﻃﻼﻉ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻧﺤﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺑﻠﻨﺪ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﮑﻮﮎ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﮐﺸﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﯿﻤﻪ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺷﻬﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻨﺎﺳﺎﯾﯽ ﺟﺴﺪ ﭘﺴﺮﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﭘﺰﺷﮑﯽ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ .ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺟﺴﺪ؛ ﻗﻠﺐ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ . ﭘﺴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﯾﮏ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

   با سپا س فراوان عبدالستار ملک ریسیی

                      

 از  بیل گیتس پرسیدند: از تو ثروتمند تر هم هست؟

گفت: بله فقط یک نفر.

- چه کسی؟

- سالها پیش زمانی که از اداره اخراج شدم و به تازگی اندیشه‌های خود و در
حقیقت به طراحی مایکروسافت می اندیشیدم، روزی در فرودگاهی در نیویورک بودم
که قبل از پرواز چشمم به نشریه ها و روزنامه ها افتاد. از تیتر یک روزنامه
خیلی خوشم اومد، دست کردم توی جیبم که روزنامه رو بخرم دیدم که پول خرد
ندارم. خواستم منصرف بشم که دیدم یک پسر بچه سیاه پوست روزنامه فروش وقتی
این نگاه پر توجه مرا دید گفت این روزنامه مال خودت؛ بخشیدمش؛ بردار برای خودت.

گفتم: آخه من پول خرد ندارم!

گفت: برای خودت! بخشیدمش!

سه ماه بعد بر حسب تصادف توی همان فرودگاه و همان سالن پرواز داشتم. دوباره
چشمم به یک مجله خورد دست کردم تو جیبم باز دیدم پول خورد ندارم باز همان
بچه بهم گفت این مجله رو بردار برای خودت.

گفتم: پسرجون چند وقت پیش من اومدم یه روزنامه بهم بخشیدی تو هر کسی میاد
اینجا دچار این مسئله می شه، بهش می‌بخشی؟!

پسره گفت: آره من دلم می خواد ببخشم؛ از سود خودم می‌بخشم.

به قدری این جمله پسر و این نگاه پسر تو ذهن من موند که با خودم فکر کردم
خدایا این بر مبنای چه احساسی این را می‌گوید.

بعد از ۱۹ سال زمانی که به اوج قدرت رسیدم تصمیم گرفتم این فرد رو پیدا کنم
تا جبران گذشته رو بکنم. گروهی را تشکیل دادم و گفتم بروند و ببینند در
فلان فرودگاه کی روزنامه می فروخته. یک ماه و نیم تحقیق کردند متوجه شدند
یک فرد سیاه پوست مسلمان بوده که الان دربان یک سالن تئاتره. خلاصه دعوتش
کردند اداره؛

از او پرسیدم: منو می شناسی؟

گفت: بله! جناب عالی آقای بیل گیتس معروفید که دنیا می شناسدتون.

گفتم: سال ها قبل زمانی که تو پسر بچه بودی و روزنامه می‌فروختی دو بار چون
پول خرد نداشتم به من روزنامه مجانی دادی، چرا این کار را کردی؟

گفت: طبیعی است، چون این حس و حال خودم بود.

گفتم: حالا می‌دونی چه کارت دارم؟ می‌خواهم اون محبتی که به من کردی را
جبران کنم.

جوان پرسید: چه طوری؟

- هر چیزی که بخواهی بهت می‌دهم.

(خود بیل‌گیتس می‌گوید این جوان وقتی صحبت می‌کرد مرتب می‌خندید)

جوان سیاه پوست گفت: هر چی بخوام بهم می دی؟

- هر چی که بخواهی!

- واقعاً هر چی بخوام؟

بیل گیتس گفت: آره هر چی بخواهی بهت می دم، من به ۵۰ کشور آفریقایی وام
داده‌ام، به اندازه تمام آن‌ها به تو می‌بخشم.

جوان گفت: آقای بیل گیتس نمی تونی جبران کنی!

گفتم: یعنی چی؟ نمی‌توانم یا نمی‌خواهم؟

گفت: می‌خواهی اما نمی‌تونی جبران کنی.

پرسیدم: چرا نمی‌توانم جبران کنم؟

جوان سیاه پوست گفت: فرق من با تو در اینه که من در اوج نداشتنم به تو
بخشیدم ولی تو در اوج داشتنت می‌خواهی به من ببخشی و این چیزی رو جبران
نمی‌کنه. اصلا جبران نمی‌کنه. با این کار نمی‌تونی آروم بشی. تازه لطف شما
از سر ما زیاد هم هست!

بیل گیتس می‌گوید: همواره احساس می‌کنم ثروتمندتر از من کسی نیست جز این
جوان ۳۲ ساله مسلمان سیاه پوست

          با سپا س فراوان عبدالستار ملک ریسیی

اگر امروز صبح سالم از خواب برخاستید، قدر سلامتى خود را بدانید زیرا یک میلیون

نفر تا یک هفته دیگر زنده نخواهند بود.

 اگر تاکنون از آسیب‌هاى جنگ، تنهایى در سلول زندان، عذاب شکنجه، یا گرسنگى در امان بوده‌اید، وضعیت شما از وضعیت ۵٠٠ میلیون نفر در دنیا بهتر است.

 اگر می‌توانید بدون ترس از زندانى شدن یا مرگ، وارد مسجد (یا کلیسا) شوید، وضع شما از ٣ میلیون نفر در دنیا بهتر است.

اگر در یخچال شما خوراکى و غذا وجود دارد، اگر کفش و لباس دارید، اگر تختخواب و سرپناهى دارید،

در این صورت شما از ٧۵٪ مردم جهان ثروتمندتر هستید.

اگر در بانکى حساب دارید، و اگر در جیب‌تان پول دارید، شما به ٨٪ مردم دنیا که چنین شرایطى دارند تعلق دارید.

اگر شما این نوشته را می‌خوانید، از سه خوشبختى بهره‌مند هستید:

۱- یک کسى به فکر شما بوده است.

۲- شما به ٢٠٠ میلیون نفرى که قادر به خواندن نیستند تعلّق ندارید.

۳- و … شما جزو ١٪ از مردم دنیا هستید که کامپیوتر دارند.

به قول یکنفر:

طورى کار کنید که انگار نیازى به پول ندارید،

طورى عشق بورزید که انگار هرگز آزرده خاطر نشده‌اید،

طورى برقصید که انگار هیچکس شما را نمی‌بیند،

طورى آواز بخوانید که انگار هیچکس صداى شما را نمی‌شنود،

و بالاخره طورى زندگى کنید که انگار زمین، بهشت است

                   ملـــــــــــــک ریسی

سیمپسون دانا ۴۲ ساله با ۲۷۳ کیلو گرم قصد دارد تا تبدیل به چاقترین زن جهان شود و هر روز به وزن او اضافه میشود.او برای این کار باید به وزن ۴۴۷ کیلوگرم برسد .او برای این کار یعنی چاق شدن دو انگیزه ای بزرگ هم دارد.

اول، او می خواهد در کتاب گینس به عنوان چاقترین زن در جهان اسم خود را ثبت کند و در مرحله دوم ، شوهر دانا که ۴۹ ساله است نیز این چاقی او را دوست دارد
فیلیپ دوست دارد شکم همسرش تا زانوهای او برسد.

این زن دو سال پیش ژاکلین دختر خود را به دنیا آورد و تیمی از پزشکان با عمل سزارین نوزاد را از رحم عظیم او بیرون آوردند.

غذای مورد علاقه او سوشی است و عاشق کیک و شیرینی است.سایز لباس دانا XXXXXXXL است و حرکت برای وی به سختی امکان پذیر است.او قادر به پیمودن صد متر راه نیست و دچار تنگی نفس میشود.

               باسپاس فراوان عبدالستار ملک ریسیی

یک ‌موش‌خرما اعتیاد عجیبی به سیگار پیدا کرده است. این موش‌خرما هر روز در

 سواحل دریایی منطقه کاستا کالمای اسپانیا به‌دنبال ته‌سیگارهایی می‌گردد که افراد آنها را به زمین انداخته‌اند. البته این حیوان اغلب سعی می‌کند که به‌دنبال ته‌سیگارهای روشن باشد اما اگر سیگار روشنی را پیدا نکند، به‌گذاشتن ته‌سیگارهای خاموش در دهان رضایت می‌دهد. به‌گفته گردشگران، این موش‌خرمای سیگاری، در میان بوته‌ها و درختچه‌های ساحل مقدار زیادی ته‌سیگار جمع کرده است و به‌همین خاطر همه رهگذران آن‌را با سیگاری که گوشه لبش گذاشته مشاهده می‌کنند. این در حالی است که گفته می‌شود موش‌خرما علاقه عجیبی به آجیل، میوه و حشرات ریز دارد اما این موش‌خرما بین سیگار و آجیل، سیگار را انتخاب کرده است.

 همشهری

                               عبدالستار ملک ریسیی

راز خوشبختي

تاجري پسرش را براي آموختن «راز خوشبختي» نزد خردمندي فرستاد. پسر جوان چهل روز تمام در صحرا راه رفت تا اينكه سرانجام به قصري زيبا بر فراز قله كوهي رسيد. مرد خردمندي كه او در جستجويش بود آنجا زندگي مي‌كرد.

به جاي اينكه با يك مرد مقدس روبه رو شود وارد تالاري شد كه جنب و جوش بسياري در آن به چشم مي‌خورد، فروشندگان وارد و خارج مي‌شدند، مردم در گوشه‌اي گفتگو مي‌كردند، اركستر كوچكي موسيقي لطيفي مي‌نواخت و روي يك ميز انواع و اقسام خوراكي‌ها لذيذ چيده شده بود. خردمند با اين و آن در گفتگو بود و جوان ناچار شد دو ساعت صبر كند تا نوبتش فرا رسد.

خردمند با دقت به سخنان مرد جوان كه دليل ملاقاتش را توضيح مي‌داد گوش كرد اما به او گفت كه فعلأ وقت ندارد كه «راز خوشبختي» را برايش فاش كند. پس به او پيشنهاد كرد كه گردشي در قصر بكند و حدود دو ساعت ديگر به نزد او بازگردد.

مرد خردمند اضافه كرد: اما از شما خواهشي دارم. آنگاه يك قاشق كوچك به دست پسر جوان داد و دو قطره روغن در آن ريخت و گفت: در تمام مدت گردش اين قشق را در دست داشته باشيد و كاري كنيد كه روغن آن نريزد.

مرد جوان شروع كرد به بالا و پايين كردن پله‌ها، در حاليكه چشم از قاشق بر نمي‌داشت. دو ساعت بعد نزد خردمند بازگشت.

مرد خردمند از او پرسيد:«آيا فرش‌هاي ايراني اتاق نهارخوري را ديديد؟ آيا باغي كه استاد باغبان ده سال صرف آراستن آن كرده است ديديد؟ آيا اسناد و مدارك ارزشمند مرا كه روي پوست آهو نگاشته شده ديديد؟»

جوان با شرمساري اعتراف كرد كه هيچ چيز نديده، تنها فكر او اين بوده كه قطرات روغني را كه خردمند به او سپرده بود حفظ كند.

خردمند گفت: «خب، پس برگرد و شگفتي‌هاي دنياي من را بشناس. آدم نمي‌تواند به كسي اعتماد كند، مگر اينكه خانه‌اي را كه در آن سكونت دارد بشناسد.»

مرد جوان اين‌بار به گردش در كاخ پرداخت، در حاليكه همچنان قاشق را به دست داشت، با دقت و توجه كامل آثار هنري را كه زينت بخش ديوارها و سقف‌ها بود مي‌نگريست. او باغ‌ها را ديد و كوهستان‌هاي اطراف را، ظرافت گل‌ها و دقتي را كه در نصب آثار هنري در جاي مطلوب به كار رفته بود تحسين كرد. وقتي به نزد خردمند بازگشت همه چيز را با جزئيات براي او توصيف كرد.

خردمند پرسيد: «پس آن دو قطره روغني را كه به تو سپردم كجاست؟»

مرد جوان قاشق را نگاه كرد و متوجه شد كه آنها را ريخته است.

آن وقت مرد خردمند به او گفت:«راز خوشبختي اين است كه همه شگفتي‌هاي جهان را بنگري بدون اينكه دو قطره روغن داخل قاشق را فراموش كني»

بهرام جان انشالله که مورد پسند شما باشد برایت ارزوی بهترینها را دارم

               هر کجا هستی همیشه خوش باشید .

  مخلص شما عبدالســــــــــــــــتار ملک ریسیی ۲۰۱۱/۸/۱۰

عشــــــــــــــق چيـست؟
زندگی سفر در جاده ای است بی انتها با اميد و آرزوهايی منحصر بفرد. در اين جاده برای من و تو لحظه هايی سبز و زيبا هست که چنان تو را اسير و دلبسته خويش می سازد که رفته رفته واژه مرگ را در ذهن کمرنگ تر می نمايد. يا اين که اين جاده ممکن است چون بيابانی خشک، آينده ای سرد را تجلی کند. اما هر چه که هست مسيری است که لطف ايزدی تنها کسانی را که او بخواهد واردش می کند. نعمتی که خدادادی است و نامش زندگی است.
و اما چيزي فراتر از زندگی هستی بخش و پراحساس که در اين جاده ناهموار من، تو و خيلی های ديگر با آن برخورد می کنيم با حس رنگ و بويی خاص. شايد آنقدر خوش زرنگ و خوشبو باشد که به يکباره مسير زندگی را تغيير داده و وارد آن جاده هميشه سبز و جاودانه کند که تنها عاشقان حقيقی اش سعادت حضور در اين مسير را دارند و شايد آنقدر زشت و تلخ باشد که اميدها به نااميدی ها منجر شود و تو در آن جاده متوقف و نور هستی در وجودت خاموش.
«عشق واژه ای که پرمعناست و ديدی ويژه نسبت به او در اذهان نقش می بندد. سحرگاه که می شود. وقتي که هنوز خورشيد در آن آسمان وسيع چشم نگشوده، وقتی صداي الله اکبر موذن از پشت بام خانه ات به گوشت می رسد و تو را از خواب خوش بيدارت می کند، در ان موقع است که دوست داری به ديدار آفريدگار هستی ات بروی، کسی که انسانی خلق کرد چون چون تو که مشتاقانه با او راز و نياز کنی و از ؟؟؟؟؟دل عاشقت بگويی و در آن هنگام، رويش يک عشق را مي بينی و ان عشق به خالق است.
«خالق بي همتا»
وقتي چشم هايت را در طلوع يک صبح زيبای تابستانی باز مي کنی و نقش می کشی با تمام وجود، و طراوت را حس می کنی، وقتی در يک شب بارانی فصل بهار قدم زنان بوی درختان تازه جوانه زده را استشمام مي کنی، وقتی در يک غروب پاييزی در يک جاده پر از برگ های زرد و خشک شده پا می گذاری و صدای خش خش آنها را می شنوی و وقتی در ظهر زمستانی از پشت پنجره دانه های برف را می بينی که همه جا را به سلطه خود درآورده همواره يک چيز در ذهنت پر رنگ و پررنگ تر می شود و آن حس يک عشق است. عشقی که نه مد می پذيرد و نه قانون خاصی. بی رياست و پاک تر از آنچه که فکرش را بکنی و تو همان عاشق واقعی که براي رسيدن به آن عشق ثانيه ها را می شماری.
عشق براي من آن ستاره درخشانی است که هر شب مرا به پشت بام خانه فرا می خواند که تماشا کنم او را و او هم چشمکی بزند و مرا شاد کند ستاره ای که مهتاب هم با ديدنش رنگ می بازد و آنقدر روشن می شود که فکر می کنی همه جاي اين کره خاکی چراغانی شده است. اما مهتاب نمی داند که او با آن همه نور در مقابل ستاره درخشان من عاجز است. او را می بينی که هر شب خود را به ستاره من نزديک می کند تا در کنار او درخشش را ياد بگيری و چون من، در زمان غيبتش دلش بگيرد، بيمار شود و زرد رنگ. براي من عشق صداقت و پاکی آن ستاره اي است که پرتلالو است و از هيچ چيز و هيچ کس باکی ندارد حتی از آن رقيب سرسختش مهتاب.
«عشق چون رنگين کمان است. آبی است چون آبی روان و آسمان پابرجا. سرخ است چون خون جاری در رگ ها و مظهر حيات. سبز است چون طراوت درخت هميشه بهار. سفيد است چون قلب پاک و صافی که چونه شيشه شفاف است بدون هيچ ترک خوردگی.
«و براستی عشق زيباست.»

       شعـــــله بیـــــدار

می خواهم و می خواستمت تا نفسم بود

می سوختم از حسرت عشق تو بسم بود

                                                  عشق تو بسم بود که این شعله بیدار

                                                   روشنگر شب هــای بلـــند قفسم بود

آن بخت گریزنده دمی آمــد و بگذشت

غم بود که پیوسته نفس در نفسم بود

                                               دست من و آغوش تو هیهات که یک عمر

                                              تنهـــــــا نفسی با تو نشستن هوسم بود

بالله که جز یاد تو گــــز هیچ کســـم هست

حاشا که به جز عشق تو گر هیچ کسم بود

                                                 شبهای مسیحیایی اندوه تو ای عشق

                                                در غربت این مهلکه فریــاد رســــــم بود

لب بسته و پر سوخته از کوی تو رفتم

رفتم به خدا  گر هوسم بود بســم بود

                                                                         فریدون مشیری

بعضی افراد هر صبح که بیدار می شوند، در تلاش برای رسیدن به آن هستند، و در این راه حتی حاضرند به ضرر و زیان سایر افراد نیز کار کنند.

برای سایرین، کسب موفقیت به نظر غیر ممکن می رسد. آنها تصور می کنند که فقط افراد کمی قادرند به آن دست یابند و بقیه باید به همان چیزی که دارند شاد و راضی باشند.

این حرف ها خیلی هم دور از واقعیت نیست. اگر شما با قصد و هدف ناپاک و اشتباه به دنبال موفقیت باشید، هیچگاه به آن نخواهید رسید. مثل این است که بدون در دست داشتن نقشه، به شهری غریب سفر کنید.

زیگ زیگلار می گوید: “موفقیت مراحل متداوم دارد، یک اتفاق ناگهانی نیست.” “یک مسافرت است نه یک مقصد.”

جیم روهن موفقیت را اینگونه توصیف می کند: “…موفقیت باید به طرف شما بیاید، نه اینکه شما به دنبال آن باشید.”

آیا نقشه ی کار دستتان آمد؟

نباید برای به دست آوردن آن عجله کنید، و این را هم بدانید که با شانس نیز به دست نمی آید. موفقیت را از کسی به ارث نمی برید، و نمی توانید آن را به زور از کسی بگیرید. برای دستیابی به موفقیت باید زمانی طولانی به شدت و سختی تلاش کنید. دستیابی به آن قیمتی دارد و گاهی اوقات قیمتش بسیار بالاست. و معمولاً اکثر افراد آمادگی یا توانایی پرداخت این قیمت را ندارند.

اگر می بینید که خیلی وقت است موفقیت از شما دوری می کند، بدانید که ممکن است هدفتان نادرست بوده باشد.

باید قبول کنید که:

(۱)  برای دستیابی به موفقیت باید مراحلی متداوم را از سر بگذرانید، که صبر و زمان می طلبد. هیچ راه میانبری برای رسیدن به آن وجود ندارد.

موفقیتی که بادوام باشد و به جای غم و غصه، برایتان شادی به ارمغان بیاورد، نیازمند گذراندن مراحل آموزشی است. زمانی که طی آن عادات قدیم خود را کنار گذاشته و عاداتی جدید پیدا کنید. در این زمان باید یاد بگیرید که چه چیز به کار می آید و چه چیز بی فایده است.باید بدهی های خود را بپردازید، کامل و سر موقع!پس عجله نکنید.

(۲)  برای جلب موفقیت به سمت خودتان، لازم است که مهارت ها و خصوصیات ویژه ای کسب کنید.

برای شما موفقیت چه مفهومی دارد؟ سعی کنید موفقیت را برای خود معنا کنید. و ببینید برای رسیدن به این اهداف، چه مهارت ها و خصوصیاتی نیاز دارید؟ اهداف خود را به دقت بررسی کنید.به دنبال کسب مهارتهایی باشید که برای رسیدن به آن هدف مورد نیاز است. یاد بگیرید که برای رسیدن به جایی که می خواهید برسید، همیشه کاری را انجام دهید، که باید انجام شود.ببینید افرادی که به آن هدف دلخواه شما نائل شده اند. چه خصوصیاتی دارند، چه کارهایی انجام می دهند و چه کارهایی انجام نمی دهند؟ اگر شما نیز همان کارها را انجام دهید و از آنچه آنها اجتناب میکنند، دوری کنید، مطمئناً به جایی که آنها رسیده اند، خواهید رسید.

عبدالســـــــــــــــــــــــــــــــــــــتار ملك رئيسي

همه مي پرسند:

چيست در زمزمه مبهم آب؟

چيست در همهمه دلکش برگ؟

چيست در بازي آن ابر سپيد، روي اين آبي آرام بلند

که ترا مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟

چيست در خلوت خاموش کبوترها؟

چيست در کوشش بي حاصل موج؟

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت، مات و مبهوت به آن مي نگري؟

نه به ابر، نه به آب، نه به برگ،

نه به اين آبي آرام بلند،

نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام،

نه به اين خلوت خاموش کبوترها،

من به اين جمله نمي انديشم.

من مناجات درختان را هنگام سحر،

رقص عطر گل يخ را با باد،

نفس پاک شقايق را در سينه کوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده هستي را در گندم زار،

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

همه را مي شنوم؛ مي بينم.

من به اين جمله نمي انديشم.

به تو مي انديشم.

اي سرپا همه خوبي!

تک و تنها به تو مي انديشم.

همه وقت، همه جا،

من به هر حال که باشم به تو مي انديشم.

تو بدان اين را، تنها تو بدان.

تو بيا؛

تو بمان با من، تنها تو بمان.

جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب.

من فداي تو، به جاي همه گلها تو بخند.

اينک اين من که به پاي تو در افتادم باز؛

ريسماني کن از آن موي دراز؛

تو بگير؛ تو ببند؛ تو بخواه.

پاسخ چلچله ها را تو بگو.

قصه ابر هوا را تو بخوان.

تو بمان با من، تنها تو بمان.

در دل ساغر هستي تو بجوش.

من همين يک نفس از جرعه جانم باقيست؛

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش.

سال جدید ۱۳۸۹ را به شما تبریک عرض میکنم سال پر از موفقیت باشد

شاد و سر حال باشی...

یه داستان هم برایتون گذاشتم..

استخدامیت:پیرزن،دکتر و همسر رویاها

یک شرکت بزرگ قصد استخدام یک نفر را داشت . بدین منظور آزمونی برگزار کرد که یک پرسش داشت . پرسش این بود :
شما در یک شب طوفانی در حال رانندگی هستید . از جلوی یک ایستگاه اتوبوس می ‌گذرید . سه نفر داخل ایستگاه منتظر اتوبوس هستند ، یک پیرزن که در حال مرگ

است . یک پزشک که قبلاً جان شما را نجات داده است . یک خانم یا آقا که در رویا هایتان خیال ازدواج با او را دارید . شما می‌ توانید تنها یکی از این سه نفر را سوار

کنید . کدام را انتخاب خواهید کرد ؟ دلیل خود را شرح دهید .
پیش از اینکه ادامه حکایت را بخوانید شما نیز کمی فکر کنید!

قاعدتاً این آزمون نمی ‌تواند نوعی تست شخصیت باشد زیرا هر پاسخی دلیل خودش را دارد :
پیرزن در حال مرگ است ، شما باید ابتدا او را نجات دهید . هر چند او خیلی پیر است و به هر حال خواهد مرد .
شما باید پزشک را سوار کنید ، زیرا قبلاً جان شما را نجات داده است و این فرصتی است که می توانید جبران کنید . اما شاید هم بتوانید بعداً جبران کنید .
شما باید شخص مورد علاقه تان را سوار کنید ، زیرا اگر این فرصت را از دست دهید ممکن است هرگز قادر نباشید مثل او را پیدا کنید .

از دویست نفری که در این آزمون شرکت کردند ، شخصی که استخدام شد دلیلی برای پاسخ خود نداد . او نوشته بود : سوئیچ ماشین را به پزشک می ‌دهم تا پیرزن را

به بیمارستان برساند و خودم به همراه همسر رویا هایم منتظر اتوبوس می‌ مانیم .

 کشورهای اروپایی به دیگر قاره‌ها به خصوص آسیا شد. یکی از

سرزمینهایی که اهمیت زیادی برای دولتهای اروپایی داشت،

 هندوستان بود. در جریان رقابت اروپاییها برای تسلط بر هندوستان،

 سرزمینهای مجاور آن به عنوان معابر دسترسی بر آن سرزمین،

 اهمیت خاصی یافت. یکی از این نواحی بلوچستان بود. انگلیسیها

 که توانسته بودند، دست دیگر رقیبان خود را از هندوستان کوتاه

نمایند، تصمیم گرفتند برای امنیت بخشیدن به سرحدات آن، منطقه

حایلی در مرزهای شمال غربی تشکیل دهند و از این زمان سیاست

 انگلیس، در بلوچستان آغاز شد.

با تأسیس حکومت قاجار، پادشاهان این سلسله در تلاش بودند

بلوچستان را تحت تسلط خویش قرار بدهند. توجه دولت انگلیس به

 بلوچستان به عنوان کمربند دفاعی جنوب غربی هند و از طرف دیگر

 نگاه متمرکز شاهان قاجار به بلوچستان موجب تقابل سیاست آنان

 شد. در این زمان دیپلماسی قوی انگلستان در برابر دیپلماسی

 ضعیف قاجار قرار گرفت. انگلیسیها برای رسیدن به اهداف خود

 دست به هر اقدامی زدند و نقشه‌های گوناگونی را به اجرا در

آوردند، تا اینکه در نهایت بلوچستان را به عنوان سپر دفاعی

هندوستان بین هندوستان و ایران تقسیم کردند.

به گزارش خبرگزاری ها کمال خان هوت ، شاعر و خواننده برجسته بلوچستان در سحرگاه روز یکشنبه در گذشته است . وی شب شنبه به دليل ضعف جسمي به بيمارستان ” امام علي ” چابهار منتقل و در سي سي يو بستری شد ولی متاسفانه تنها پس از مدت کوتاهی مرگ این هنرمند توانا را درربود. سبک خوانندگي کمال خان، حماسي و پهلواني بود و از اصيل ترين و قديمي ترين گونه هاي موسيقي بلوچي . این سبک اعتبار و ارزش بسياري نزد بلوچ ها داشته و دارد. کمال خان هوت ، فرزند مراد ، در سال 1320 در روستای لایران ، از توابع بخش دشتیاری چابهار به دنیا آمد و در سحرگاه روز یکشنبه 2 اسفند 88 در گذشت . .

دمـــــــــــــــــــی با خـــــــــــــــیام

زاهدا  من که خراباتـــــــــــی و مستــــــــــم به تو چه

ساغر و باده بود بر ســــــــــــــر دستــــــــــــم به تو چه

تو به محراب نشستــــــــــــــی احدی گفــــــــــــــت چرا

من که در گوشه میــــــــــــــــخانه نشســــــــتم به تو چه

گر مـــــــــــــــی نخوری طعنه مزن مســــــــــــــــــــــتانرا

بنياد   مکــــــــــــن  تو   حيـــــــــــــله   و دســــــــــــــتانرا

تو غره بدان مشـــــــــــــــو که می می نخــــــــــــــــــوری

صد لقــــــــــــمه خوری که می غلام ا‌ســــــــــــــــــت آنرا

اين کــــــــــــــــوزه چو من عاشق زاري بــــــــــــوده است

در بند سر زلف نگـــــــــــــــاري بــــــــــوده ا‌ســــــــــــــــت

اين دســـــــــــته که بر گــــــــــــــــــــردن او می‌بينـــــــــي

دستـــــــــــــــي‌ست که برگردن ياري بــــــــــــــــوده ا‌ست

خیـــــــــــــام اگر زباده مستــــــــــــــی خـــــــــــــوش باش

گر باماهرخــــــــــی دمی نشســـــــــــــــــــتی خوش باش

چون پایان جــــــــــــــــــــهان نیســـــــــــــــــــــــــــتی است

پندار که نیستــــــــــــــی چون هستــــــــــــــــی خوش باش

گویند بهشـــــــــــــــت و حورعــــــــــین خواهــــــــــــد بود

آنجا مــــــــــــــــی و شیـــــــــــــر و انگبین خواهد بـــــود

گـــــــــــر ما می و معشـــــــــــوق گزیدیـــــــــــم چه باک

چون عاقبــــــــــــــــت کار چنین خواهــــــــــــــــــــــد بود

ای دوســـــــــــــــت بیا تا غـــــــــــــــــــــــــم فردا نخوریم

وین یکــــــــــــــــدم عمر را غنیمت شـــــــــــــــــــــــــمریم

فـــــــــــــــــــردا که ازین دیر فنا درگـــــــــــــــــــــــــــــذریم

با هفت هزار سالکــــــــــــــــــــــــــــان سر بســــــــــــــریم

((دوستت دارم)) را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامن لب پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن

که نشانی بر دوست

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست

در دل مردم عالم، بخدا

نور خواهد پاشید

روح خواهد بخشید

تو هم، ای خوب من! این نکته به تکرار بگو!

این دلاویز ترین شعر جهان را همه وقت،

نه به یکبار به ده بار، که صد بار بگو!

((دوستم داری))؟ را از من بسیار بپرس!

((دوستت دارم)) را با من بسیار بگو!

آخر ای دوست٬ نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید...

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید

آن همه عهد فراموشت شد؟

چشم من روشن٬ روی تو سپید...

جان به لب آمده در ظلمت غم

کی به دادم رسی ای صبح امید؟

آخر این عشق مرا خواهد کشت

عاقبت داغ مرا خواهی دید...

دل پر درد مرا مشکن

که خدا بر تو نخواهد بخشید...

فریدون مشیری

مرحله جديد ادبيات بلوچی با ويژگيهاى نوين از چند سال قبل از استقلال پاکستان آغاز شده بود و در

خلاء زمانى موجود بين دوره قديم و جديد نيز شاهد فعاليتهاى چندان مهمي نمى‏باشيم. البته آرمانها و

شعارهاى آزاديخواهى در شبه قاره هند از طريق زبانهاى بومى؛ بيشتر رايج بود. در اين ميان شعرا از

زبان اردو و فارسی در راه نشر افكار و ايده‏هاى آزاديخواهانه خويش بهره كافى بردند و سبك و شيوه

"علامه اقبال"، "مولانا شبلى نعمانى" و "مولانا ظفرعلى خان" در سرودن شعر با مضامين سياسى ويژه،

 مقبول عام و خاص بود و در اين راستا و به همين جهت شاعرانى همچون "میرگل خان نصیر"، "ظهورشاه

 سيد هاشمى"، "محمد حسين عنقا" و "نسيم تلوى" در سرودن شعر از سبك شعرى ويژه "علامه اقبال"

 به زبانهاى فارسى و اردو پيروى مى‏كردند. همزمان با شاعران مذكور در اين دوره، "زيب مگسى" و برادر

 او "نواب يوسف على مگسى" يكى از رهبران بلند پايه جنبش آزادى خواهى، مجموعه شعر خويش را

به زبان فارسى و اردو منتشر كردند. ساير شاعران اين دوره نيز تقريباً از سبك و سياق "برادران مگسى"

پيروى مى‏كردند و مجموعه شعرى معروف "رحيل كوه" سرودة "محمد حسين عنقا" به خوبى مى‏تواند

 نشانگر جوّ ادبى حاكم بر آن دوره باشد.

شب ها كه دريا، مي كوفت سر را

بر سنگ ساحل، چون سوگواران؛

***

شب ها كه مي خواند، آن مرغ دلتنگ،

تنهاتر از ماه، بر شاخساران؛

***

شب ها كه مي ريخت، خون شقايق،

از خنجر ماه، بر سبزه زاران؛

***

شب ها كه مي سوخت، چون اخگر سرخ

در پاي آتش، دل هاي ياران؛

***

شب ها كه بوديم، در غربت دشت

بوي سحر را، چشم انتظاران؛

***

شب ها كه غمناك، با آتش دل،

ره مي سپرديم، در زير باران؛

غمگين تر از ما، هرگز نمي ديد

چشم ستاره، در روزگاران !

***

اي صبح روشن ! چشم و دل من

روي خوشت را آئينه داران !

بازآ كه پر كرد، چون خنده تو

آفاق شب را، بانگ سواران !

*****